muk's world

.

2006-11-21T23:38:00.000+02:00

yok :)
valla yok :)
sevenlere, girip bakanlara, iteleyenlere selam olsun
ben daha durucam sanki...
ve bi sure daha yazmicam sanirim :))
bakalim..
belki yazmayisimin seneyi devriyesinde yazarim :)
hadi kalin saglicakla

m.

Afet Koordinasyon

2006-01-23T08:41:00.000+02:00

Meteroloji ve Afet Koordinasyon kavgalar falan ediyormus televizyonda, ben bilirim bir sey olmayacak, hayir efendim nerden bileceksiniz, siz bayilirsiniz abartmaya diye diye birbirlerine girmisler...televizyon izlemek gibi bir adetim olmadigi icin, etrafda anlatiyorlar ben dinliyorum..ama sonucta herkes "donarak ölecek miyiz?" sorusu ile uyandi bu sabah..gercekten cok soguk ve tipivari bir kar yagiyor..ugul ugul bir ruzgar...korku filmi gibi...evi olmayanlar konusuna hic girmeyelim, gozlerim cam gibi oluyor...

Afet Koordinasyon "ben demistim" edasiyla, daha bilge bir havayla nanik yapar bu akşam Meterolojiye ama gelgelelim ben herkese bir afet koordinasyon olsa diye dusundum sabah gelirken...Herkese bir tane! Mesela sen yeni bir ise baslamadan once donup dese ki "Bu isi bosver, bak cok yogun/yipratici, bence hic bekleme yapma"...ya da "Herseyi birakip o cok istedigim ulkeye gidip yasasam mi?" diye kafanda tilkiler turlamaya başladığı anda, kendi özel afet merkezin "yok, gitme, sen essiz dostsuz 3 gunde ölürsün, dayanamazsın ıssızlığa" diyerek seni uyarsa veya sen hevesli hevesli "acaba neler olacak, acaba ne dusunuyor, ne guzel vakit geciriyoruz, ne iyi hissediyorum yaninda" gibi o son derece zararli
hisler ile saskinlasmisken "dur bi dakka, azicik geri gel bakalim, kalbin kirilabilir" diye uyarsa...Tehlike anında, uyarılara kulak asmazsak, sirenler çalsa, siginaklara saklansak biz...

Daha az eglenceli ama daha korunakli bir hayat icin herkese bir afet koordinasyon :))...Benim onerim budur...

m.

Big Fish

2006-01-09T02:14:00.000+02:00

There are some fish that cannot be caught. It's not that they're faster or stronger than other fish, they're touched by something extra.

Ed Bloom
Big Fish

hafif

2006-01-03T13:42:00.000+02:00

hafif firari ruhum bu aralar, ilgilenenlere duyurulur..hani "bi yere gitsem ama kimle gitsem kim gelir ki benimle o kadar uzaga" diye dusunenlere fln :))
ben gelirim cunku

m.

Yılbaşına doğru an be an..

2005-12-30T19:37:00.000+02:00

Bu sene bir türlü yılbaşı ruhunu yakalayamamıştım..
Yakalamak için şunları yaptım:

1. Pazar günü Love actually i izledim
2. Nişantaşı nda ufak bir tur attım
3. Kar da bol yurudum
4. Aklımda kısa bi dilek listesi yok degil
5. New year resolution ları düşündüm, yine klasik..Diet ve spora disiplinli
yaklaşıp, sigarayı bırakmak gibi uzayıp gidiyor.

Sonra daha derinlerden, pek de sık dalmayı sevmediğim kadar derinlerden
şükretmeye başladım...Düşündükce iyice hoşuma gitti herşey, daha da güzel
gözüktü gözüme...Ananeme gittim, yılbaşı ağaçı bi hoşuma gitti, zaten ananem
herşeyden güzel gözükür gözüme oldum olası..aralıksız gelen e-card lardan
midem bulandı, bazılarını sevdim, vakit bulup yılbaşı alışverişine çıkamadım,
yılbaşı gecesi napsam polemiğine dahil olup sonunda kendime bi route çizdim,
yılbaşı gecesi keşke görsem dediğim biri bile var galiba, kırmızı bile giyerim
ben o gece sanki gibi gibi gibi...

oldu yani kıvama geldim ben..hadi bakalım :)

m.

Super bi yilbasi cicegim var benimmm

2005-12-21T16:13:00.000+02:00

*

2005-12-21T09:44:00.000+02:00

Robinson Crusoe da bi kartpostal gordum bayıldım, hemen kendime hediye aldım :) gozumun onune yapıstırdım..

Nothing happens,
and
Nothing happens,
and then
everything happens.

Fay Weldon

m.

üüff

2005-12-14T11:14:00.000+02:00

Istedigim olmayınca butun gun surat asıp, tüm dünyaya "oynamıyorum" derken
omuzlarımla "bana ne" yapmak istiyorum.

:(

m.

Best Shop ever :)

2005-12-09T14:28:00.000+02:00

"Ben şöle kibar kibar işime gidip geliyim, azıcık aşım dertsiz başım" diyen bir dolu insanın,
ihtirasla ve hevesle "şu işi yapsam...su dukkani bi acsam...her köşesi de tam hayal ettigim
gibi olsa" diyip diyip de cesaret edemeyen onlarcamızın aksine, kuzenim Yasemin dunya guzeli bir yer açtı. Guzel hayal gucu, harika kıyafetler veya farklı/lezzetli sohbet isteyen herkes
davetli. Afisimiz ve haritamız aşağıda..
:))

"Takım Boyle Tutulur" Taraftar Belgeseli :))

2005-12-05T22:34:00.000+02:00

Gittim..Ama sorun bi neden gittim..Ilk 11 i sayabilecegim hicbir takım olmamasına, futbolu hala "neden bi top pesinde onca adam kosarlen heyecandan ölünür ve muthiş ciddi bi pazar tam orda nasıl olusur" saskınlıgı ile anlayamamama ragmen, söz vermisdim diye gittim. Gözlemlerim:
* "Zıpla zıpla zıplamayan cimbomludur" u haykıran fb taraftarı aklını kacırırcasına zıplar :))
* "Bugun kufur yok" diyen bir taraftar, 90. dakkada agzından yok daha neler dedirten kufurler akarken, bunu oyle melodik yapmaktadır ki sanırsınız harika bir sarkı tutturmus..
* FB liler Sukru Saracoglu stadına "magbet" "kabe" gibi laflar ederken, fenerium la feci övünüp, "mecidiyekoy'de seytan taslamak" gibi lafları dillerine pelesenk etmektedir :))

Bir sonraki eylem olan, "maça gitmek" için soz vermis bulunuyorum. Belgeselde stadın onunde zurna calıp, halay ceken bi grup gordum, umarım benim gidicegim macta da orda olurlar...Bu maçdan sonraysa şu ortaya cıkıcak : ya yuzume boyalar surup, delirircesine ihtiraslı bi futbol izleyicisi olucam ya da bende futbol geni yok anlasıldı diip havlu atıcam..:))

m.

bööğğhhkk

2005-12-05T22:28:00.000+02:00

Galiba Tuna Kiremitci ve Iclal Aydin mevzuundan kusmama ramak var...Iclal Aydin'a zaten sevgi kelebegi uslubu ve TRT spikeri sesiyle yarattigi yapmacık goruntusu sebebiyle kılım...Tuna Kiremitci'nin son kitabını da bi sever gibi olmustum, oku oku olmuyor...bisi olmak uzereyken olamıyor...böle feci bi tıkanıklık hissiylede sayfalar akıp geçiyor...ama su "ikimizinde gamzeleri var vık vık vık" lafları sebebiyle kanal kanal, gazete gazete aynı konular...cok sevimsiz yahu...valla yeter..
Garip seylere kızma haklarımdan birini -ki sınırsız :) - bugunde buna kullanıyorum...

m.

tatil

2005-11-30T15:21:00.000+02:00

Iznimde neler yaptım neler...oncelikle, bu iznin başlangıcında esas amacımı soyleyeyim... mumkunse hicbirsey yapmadan sadece "durmak"...

* Oglene dogru uyanmayı daha leziz birsey gibi hatırlıyordum, yok! gozumde buyutmusum. pazar dısındaki her gunde biraz eğreti duruyormus yorganın içinde kaybolmak.
* Hic kimse calışmıyor..Ya da bu kadar insan sokaklardaysa ve bir işleri yoksa, çalışanlar da sokağa çıksa bu şehre nasıl sığarız?
* Fotograf makinam tamirde oldugu icin sakat kaldım, hic fotograf cekemedim hem de hic :(
* Bir suru resim yaptım, boyalarla oynadim, saçmalıkdan öldüler bir coğu ama cok eglendim.
* Bir tam gun aylak aylak en sevdigim cafede yayıldım, herkesle sohbet edip, bol dergi gazete okudum, garsonumuz Savas anneme yeni ve guzel planlarını anlatırken koltukda o kadar yayılmısım ki dusmemek icin bir kahve daha sölemek zorunda kaldım..
* Anlamsızca alışveris yaptım, yaptıkca "daha anlamsız ne alsam?" sorusu cevapsız kaldı.
* En sevdigim evliler calışıyodu, gorusemedik.
* Çağan Irmak dedim dedim, belamı buldum...anormal yagmurlu ve cok guzel bir gundu baslangıcta...gozlerim kapandı aglamakdan, içim cıktı...blogumu artık eski şevkiyle takip etmedigini dusundugum wizard la gitmisdik filme, sadece ben ve butun salon degil, o da helak oldu, lensi kaydı, perisan oldu cocuk. Belki o daha fazla perişan olmustur, :( bu konu yuzunden duydugum vicdan azabı sebebiyle kendimi asmadan evvel kendime sunu ogutledim : ısrar etme muge, biraz ısrar etmemeyi ogren! Karsılıgında Takım Boyle Tutulur'a gitme sozu verdim, cezam bu oldu.
* Aslında bayaaa Ferzan Ozpetek de dedim ama olmadı, haftasonuna artık.
* Bol kitaba verdim kendimi, maymun istahlı oldugum ve 3 kitap aynı anda okudugum için
ara sıra hikayeler acaiplesdi, süphelendikce esrarları cozdum.
* Yiitcim çaldı koridor'da. O Turkiye' de ilk defa bi barda James caldıgını dusundu, bende Booth and the Bad Angel caldığı anda aynı seyi dusunmustum bunu halbuki..Koridor sonrası yuruyus, sohbet...En garip sarkıları hatırlama faslından aklımda "Gidiyorsun dıt dııııtt, bilmedigim uzaklaraaaa" ve "Ben bal arısı gibiydim sendne onceeeee" kaldı. Mojo' lu final yaptik o geceye..
* Ananem sacımı severken uyuyakalıp, aysim'i beklettim sokaklarda..muhim diildi...hem izinde olan hem de gec kalan arkadaslara kızılmazdı..
* "Şu kitapcıyı bi açamadım" diye serzenişlerde bulundum, sahilde yuruyus yaparken köpeğini kaçırmamak için kendimi zor tutarak tanıstıgım birine..
* Aysim'in ameliyat olacagi gerceginden kacmama gerek olmadıgını, Pazartesi aksam saatlerinde aman da ne kadar korkuyoduk, olduda bittiii diye gulucegimize iyiden iyiye kendimi inandırdım..
* Fotograf cekemedim demis miydim?
* Gereksiz cok dusundum, ruhum bin turlu karıstı...

m.

Acımadı kiiiiiiiiiii

2005-11-19T14:27:00.000+02:00

Dun aksam Aysimle takside gidiyoruz, hevesle cok "muhim" bir şey konusuyoruz, fonda da kısık sesle radyo duyuluyor. Bir anda son dakika! flah haber! diye bir anons : "Tatilya'nın onunde bomba patladı, 5 kisi yaralandı, henuz ölü olmadığını dusunuluyor, gelişmelerle yanınızda olmaya devam edeceğiz"...Biraz durduk..bir iki sövdük..noolur kimseye bisi olmamış olsun dedik..ve konusmaya geri donduk...

Gece uyumadan dusundum...Her gun bombalarin bir yanını kanatmasına ne kadar alışkın bir şehir oldu Istanbul..."Acımadı kiiii acımadı kiii" diye dizlerindeki tozları silkeleyen kucuk erkek cocukları gibi var gucumuzle kosup olay yerinden uzaklasarak normal hayatlarımıza sarılıyoruz...

pööffff..

m.

**************************

2005-11-04T15:36:00.000+02:00

YAZIP YAZIP SILDIM BIR SURU SEY...BEN SANA SONRA ANLATIRIM...ANA HATLARIYLA DIICEGIM SUYDU KI:

IYI KI DOGDUN ELLAJIIIMMM...

M.

Le Fate Ignoranti

2005-11-03T16:33:00.000+02:00

I-ııh..Biliyorum...
Bunu son derece homofobik birkaç kişiyle yapmamam gerekirdi..
Uzundur izlemek istediğim şu ca-anım filmi tek başıma izlesem, tam sağımdan cık cık cık sesleri gelmese, ben o seslerin sahibine bi yandan avaz avaz bağırıp sonra onu boğmak istemesem ve tüm bunlar olurken filme konsantre olmak için kendimi parçalamasam mesela ne kadar keyifli olurdu...Neyse..Geç oldu ama güç olmadı..Izledim...
Ferzan Özpetek'e zaten önlenemez şekilde "yürü be" diye bağırma isteğimi bastırmaya çalışsam da nafile, bi yerde gördüğüm gün eminim ki bağırıcam...

Konu bilindik, ana hatlarıyla defalarca işlenmiş...Eşlerden biri ölür, müthiş ev ve evliliklerinde aslında 2 den fazla kişi olarak yaşayıp gittikleri ortaya çıkar...Film boyunca sıradan karakterler azınlıkda ama farklılıkları gözümüze gözümüze sokulmadığı için tepside sunulmusluk hissi veriyor. Oyuncular sade. Senaryo keyifli ama bazen şaha kalkıyor ve keyifliden fazlaya yukseliyor. Müzikler güçlü bence, ara sıra italyanca başlayıp türkce biten kuvvetli bir sarkı vuruyor filmi, aman da ne guzel olmus diyorsun...Bir de filmin, genelde "hmm pek olmamış" deme eğilimi olan bendenizi mutlak kazandığı an var ki, Nazım Hikmet'in Butun Eserleri için kitapçı kitapçı gezen iki kişinin kalan tek kitabı paylaşamamaları hikayesi...Sonra italyanca olsa da birden şunlar duyuluyor :"Kelimelerin geldiler bana, yüreğinden, kafandan, etindendiler. Kelimelerin getirdiler seni, onlar : ana, onlar : kadın ve yoldaş olan... Mahzundular, acıydılar, sevinçli, umutlu, kahramandılar, kelimelerin insandılar...".

Cahil Periler, vizyona girer girmez feci gişe yapıyor önce Italya'da, sonra tüm Avrupa'da...
Ödül üstü ödül...Ben Türkiye'de bu filmin "bu ne böle gay may, hayret bişi" tavrına takılmama ihtimalini düşünemesemde, film eleştirmeni edalarına kıl olduğum için, "cok sevdim ben bu filmi" demek istedim en çok...Mucizevi veya dahiyane olan hiçbirşey yok, galiba ben "sade"yi, göze sokmamayı ve Nazım'i çok sevdiğim için ara ara raftan çıkartır çıkartır izlerim Cahil Periler'i...

m.

Beautiful Mind bir kez daha izlenir...

2005-11-03T15:19:00.000+02:00

God must be a painter. Why else would we have so many colors?

Alicia, Beautiful Mind

Anne masalı ve Seker Bayramı..

2005-11-03T14:27:00.000+02:00

Şeker bayramında benim aklıma annemin Ze'yle ben küçükken bize anlattığı bir masal gelir hep...Hansel ve Gretel'in annemin hayal gücüyle harmanlanmış hali de denebilir...Hani cadı nın harika evi vardır ya masalın orjinalinde, annem o kısmı harika anlatırdı...Bizde heralde yıllarca her akşam bu yüzden anlattırdık aynı masalı..

Efendim masalın başı malumunuz...Eve gelince...Evin bahçesinde çimler arasında kısalı uzunlu lolipoplar, ufak tefek dallarından m&m sarkan bitkiler, çikolatadan yapılmış bir posta kutusu, bahçenin tam önündeyse, içinde her gün başka bir yıldızın oturduğu sokak lambası varmiş. Evin kapı kolları ve pencereleri gökkuşağındanmış. Tavanı (o zamanlar Erenköy Divan'da tanışıp bayıldığımız) rokokodanmış, baca ise sıkı sıkı yapışık gibi duran çileklerden oluşmus bir boruymuş...Uyumadan dişlerini fırçalamayı hiç ihmal etmeyen cocuklar, bacadan o an aklından gecen güzel şeylerin resimleri şeklinde çıkan dumanları görebilirmiş...Eğer kardeşinle iyi geçinir ve onu dövmezsen, duvarlardaki çerçevelerde diğer insanlara resim gibi gözüken o alanda günün her saati çizgi film izleyebilir, hele bir de kitapları sever, onları korur ve iyi bakarsan salondaki kütüphanedeki tüm kitaplar içlerinden çıkan birer peri ile beraber tüm gün seninle olabilecekti...Gece olduğu zaman dışarıdaki ışığın içeri girmemesi içinse tek gereken kelebeklere seslenmekti...Kelebekler kalabalıkca camın üzerine dizilince rengarenk güzel bir perde olurdu geceleri...Evin portmantosunda koskocaman boş bir çanak dururdu...Güzel bir kalbi olan herkes boş elini o boş çanağa uzattığı anda dünyanın en güzel şekeri avucunda belirirdi...Iste o ev öyle harika bir evdi...Zaten evin her yanı annemin her anlatışında değiştiği için biz Hansel ve Gretel'in sonunu hiç öğrenemeden ev anlatımında uyuyakaldık sanırım yıllarca...Eline birer enjektör alıp feci yaramaz büyük kızına-bendeniz- gizli usluluk iğnesi ve kibar küçük kızına hayalgücü iğnesi vurma şeklide buydu annemin...Iste her şeker bayramı, güzel bir kahvaltıdan sonra adı "şeker" bayramı oldugu için, tüm o kalabalık eğlenceli gezmelerden, sevilmekden şımarmanın son perdesinde eve dönerken belki o muhtesem eve de uğrarız hayali ile yanıp tutuşurdum...

Şeker bayramı bu yuzdendir ki hala benim agzımda o müthiş renklerin ve kucak kucak sevilmenin tadını bırakır...Müthiş olgun ve artist bir şekilde sürdürmek için daha da ütülü halimiz ve en kuru temizlemeli tavrımızla yaşamakta olduğumuz yetişkin hayatlarımız içinde, fırsat buldukca, mesela şeker bayramlarında göz kırpmak çok eğlencelidir anne masallarına :))

Iyi Bayramlar,

m.

Melek kızım

2005-10-20T21:12:00.000+03:00

Cadı melek oldu..
Son kez çokca öptük onu, sonra gitti...

m.

The Reconnection ve Umut

2005-10-15T10:55:00.000+03:00

Hmm konuyu özetlemek gerekirse...Benim işim organizasyonlar düzenlemek..Bir grubun konaklamaları ve toplantılarıyla ilgili detaylarla ilgilenmek...Tabii ki bu vesileyle ne kadar çok ve farklı insanla tanıştığımı, normalde hiç duymayacağımız ne hikayeler dinlediğimi bir düşünün..Her farklı insanın her gün anlatacağı bambaska hikayeleri var ve bence karşılaştığınız günde keyfi, haleti ruhiyesi, sizinle kesiştiği noktada eteğinde olanlar o gün sizin payınıza düşenler oluyor.

Bu organizasyonlardan biri, Turkiye'de ilk kez dun aksam yapılmış olan The Reconnection isimli bir seminer. Dr Eric Pearl'un aynı isimli kitabında anlattığı ve uyguladığı, yıllardır dunyanın her yerinde devam ettiği, bir haftasonu suren bir program. Yaptığı şeye "reconnective healing"deniyor. Neyse efem, benim ruhani olaylara göz kırpan, enerjilere sonsuz inanan tarafım bu olayda bulunmakdan son derece keyif alırken, çalışmakdan hiçbirşeye zaman ayıramamaktan sürekli yakınan kısmım cuma akşamı için yapılabilecekleri ivedilikle listelemekteydi. El mecbur katıldım. Simdi bu adam kimdir, inmidir cinmidir diye meraklandım ve tek Turk asistanı olan bayana da dedim ki "bana bi anlatın, aylardır mailler, detaylar, tutulan salonlar, gelen telefonlar fln guzelde, nedir bu?". Fazlasıyla yumusacık sesiyle sıkıcı olma ihtimali varken anlaşılmaz bir şekilde dinlenesi olan bu kadının bana anlattığı bir dizi hikaye sonucu, dun doktor sahneye cıkıp kendini anlatmaya basladığında aslında konuya aşinaydım. Anlattıklarına göre, Eric bir gün hasta bakarken elleri kanamaya baslar, cunku vucudundaki healing enerji kullanılmadıkca ona zarar vermektedir. Yolculuk baslar. Konuyla ilgili bir kaç doktorla, bir kaç çingeneyle, bir kaç hastasıyla, yok plajdaki falcıyla falan konusurken farkeder ki insanlara iyi gelen, hissedilen guzel bir enerjisi var. Son 20 yılda verdiği seminerlerde de, best seller olmus kitabında da bunu anlatır ve dunyayı gezerek bu performansı sergiler.

Gunlerce oyle telefonlar geldi ki insanlar telefonlarda "bilmem ne universitesinin bilmem ne bölüm başkanı bana bu adamı önemişti, demek geliyor" diye ağlıyordu, dun seminerin gerceklesecegi salonun onunde, ya engelli, ya acılı, ya sıkıntılı, ya meraklı, ya oldukça ünlü, ya haberci olmak üzere bir sürü insandan oluşan upuzun bir kuyruk vardı.

Eric'i guvenlik eşliğinde salona getirdiğimizde, asistanları kalabalığa gerekli giriş açıklamalarını yapmıştı. Adam cıkıp, hikayesini, enerjiye ne kadar inandığını anlattı, birkaç kişi üzerinde performansını gösterdi ve haftasonunu tum bunları yapmayı öğreteceğine dair programı anlattıktan sonra soru cevap faslıyla bitirdi.

Soru cevap faslında gelen bir sorudan o kadar etkilendim ki, ürperdim...Bir izleyici elini kaldırdı, guzel bir dille kocasının problemini anlattı, kocası bacaklarını kullanamaz haldeymis, araya serpiştigi latince terimler sebebiyle anladım ki uzun suredir bu konu evlerinde esiyor, huzur bırakmıyor etrafı dağıtıyor, kimseninse artık hiçbiryeri toplayacak hali kalmamış. Eric hikayeyi, gecmisi detaylı bir şekilde bilmek istemediğini, ne kadar az bilirse o kadar faydalı olacağını söyledi. Kadın "o zaman soruma geceyim" dedi..."Sizce ümidedebilir miyim?"... Birden ürperdim, bu doktorun kim olduğu, bunların işe yarayıp yaramadığı, az sonra servis edilecek kokteylin menüsü, salondaki garson sayısı, iş, seminer hepsi aklımdan cıkıp gitti. Sadece bu soru kaldı...sizce ümidedebilir miyim?...Doktor cevaben kesinlikle ümidetmesi gerektiğini, ümidin o evde dolaşması gerektiğini söyledi...Sonra düşündüm..Galiba bazılarının belli bir şeye, bazılarının herşeye umudu tükenmişti, veya hızla tükenmekteydi...Bu umutsuzluk yüzünden yaklaşık 500 kişi Cuma akşamı ilk kez gördükleri bir doktoru dinlemek icin koca bir salonda oturmaktaydı...Her yol denenmişti hasta iyileşmemişti, umutlar suyunu çekmekteydi...Her yol denenmisti o kişi sanssızdı, umut kalmamıstı...Her yol denenmişti, aşk diye bir şey yokdu, umut yokdu...Herkesin farklı hikayesini yaşarken yürüdüğü yolda hep birşeyler denenmişdi, her zor anda da ilk kum torbası olarak umut atılıyordu balondan aşağı, halbuki umut olmayınca o balon içindekilerle beraber hızla aşağıya iniyordu...Herşey karıştıkca karısıyordu...

Kendime döndüm bir an...Cadı çok hastaydı ve köpeğim büyük ihtimalle yakın zamanda ölücekti, bunu düşündüğüm için ne kadar kötü olduğumu, henüz gelip burnunyla beni itip oyun ister haldeyken ondan umudu kesmenin ne yersiz oldugunu düşündüm..Diğer umutsuzluklarıma tek tek döndüm ve her birinden şu sonuca vardım: çıkmadık candan umut kesilmez :))

Devam...

Belki de mucize yaratan bir doktor değildi bu adam, sadece iyi bir stand-up cıydı, belki tam tersi, kuvvetli bir "şifacı"ydı...

Ama her kim, her ne zaman hangi konuda iyi hissediyorsa, ışıltılı umutları sayesindeydi...

O yüzden devam diye düşündüm...Hayat koşu halinde akıp giderken, arada, hep, bazen ya da fırsat buldugunda umudetmeye devam :))

m.

? no:2

2005-09-27T00:10:00.000+03:00

Şu esnerken ağzımın yırtılması meselesi, "vay be amma esnedim" gibi anlaşılmış...Yok öle diil..:))
ilave yazı yazmak istedim acaipliğin boyutu anlaşılsın diye...Bildiğiniz ağız yırtılması..Ya da bilmediğiniz ama "ağzını caaart diye yırtarım"larda duyduğunuz..Işte ben kendi kendimin ağzını caart diye yırttım..Mert diyo ki bu sadece çizgi filmlerde olabilirmiş...
Inatla iyileşmiyor...Mesela hiç konuşmasam -ki sözkonusu bile olamaz-, hiç yemek yemesem -ah keşke- veya ağzımı bantlasam -ki çok manyakca gözükürdü-, hah işte o zaman iyileşicek...E bunlar na-mümkün...
Galiba ömrümün sonuna dek dudağımın kenarında bi çizgiyle yaşayacağım :(

m.

Pazartesiler olmasın, neşemiz bozulmasın...

2005-09-26T17:56:00.000+03:00

Koskoca bi cumartesi öğleden sonraya, guzelim bi cumartesi gecesine, boyluboyunca sereserpe uzanmış bir pazara...Neler neler sığar di mi?

Bienal turlarıma başlayabilirdim..Uzundur görmediğim, iyi günler geçirmediğini iyi bildiğim eski bir dostumu görebilirdim...Ananemle sarmaş dolaş olabilirdim...Gece çıkıp gecede 5 kapı yapabilirdim...Sonra Yeni Harry Potter çıktı, daha onu almadım, hemen almalı...Spora gidip, savaşlar kazanmışcasına bi ifadeyle çıkabilirdim sonra..Modada balkon keyfi yapabilirdim, bolca hasret giderebilirdim Barış ve Yiit'le, hemde çay bahçelerine doğru yürüyenleri incelerdim gözucuyla gün boyu..Ve daha neleeer neler...

ı-ııhh..
Hepsini boşgeçtim...

En çok şunu istedim: Elif, mert, ben...Pijama, t-shirt, bir sürü film, bol sohbet...

Cumartesi akşam olunca, açlıkdan ölmemek için, mecburen ve hiç de niyetimiz yokken yemek yemeğe Sarıyer'e indik..Tuana diye bir balıkçı..Harika bir servis..Feci alıştığımız cafe servisinden çok uzaklar..çok misafirperverler (bizim masamıza bakan garson sanki evine gitmişiz gibiydi)... Sipariş ettiğimiz herşey harikaydı, bir de sipariş etmesekde masamıza gelmesini uygun gördükleri vardı ki bunlar Tuana'nin sipesiyalleri..Camlar sonuna kadar açık..Boğazla flört ede ede yedik yemeğimizi...

Sonra koşa koşa eve..Kahveli çaylı yemek ertesi kısmı eve saklamıştık..."Godsend"i izlemeye başladık...Robert De Niro neler yapacak diye iştahla oturup, filmin sıradanlığından sebep pööf diye kalkdım...Evet elif en postlarından birinde yazdığı gibi tabii ki filmin sonunu göremeden uyudu..ama sorun değildi çünkü ertesi günde filme ve magazine doyduk...ben yine uzun süredir televizyon yüzü görmemişliğim sebebiyle lunaparka gelmiş gibiydim..Videoclip lere fln bakıp "süüppeerr" diye bağırıp, reklamların bir kısmını koca gözlerle izledim...Tuğca Kazas Maria Kazas olmuş efendim, aşık olduğu adam için dinini değiştirmiş. Manken arkadaşlarından bazıları onaylamış bazılarıysa eleştirmiş...Kaya ve Hülya dost kalacaklarmış...E arada Mert maç yorumlarına fln baktı...Galatasaray herkimle oynadıysa kazanmış...

Geç yattık Pazar çabuk bitsin diye. Yine de hiç kandıramadık takvimi...

Pazartesileri sevmeye bir ömür boyu mu zorlayacağız kendimizi yahu? Olmuyo işte!

m.

?

2005-09-20T09:36:00.000+03:00

Bi insan esnerken ağzı yırtılır mı? :)) Sadece bunu sormak isterim.

m.

Universiteli Simitçi...

2005-09-20T09:26:00.000+03:00

Ataşehir dolaylarından 1. köprüye çıkmak için trafiksiz arka yolları kullananlar bilir, köprüye bağlanmadan önce, solda sarı ve çirkin koç.net binasının önünden geçen bir yol vardır ve o yolun sonu hep azıcık sıkışıkdır. Ne zamandır orda bir simitçi var, arabasının üstünde "üniversiteli simitçi" yazıyor. O kadar sevimli ve güzel enerjili bi çocuk ki, hep gülümsüyor ve arabaların arasında bi aşağı bi yukarı koşup duruyo kan ter içinde. Herkes onu tanıyor ve merabalaşıyor. Bizde "günaydın"laşıyoruz. Bir gün arabayı çekip sağa sormak istiyorum, yani sabah orda simit satıp ardından okula mı gidiyo? yoksa şu arabasının üstündeki yazı bir "marketing strategy"mi? :) Ne olursa olsun her sabah ayni şeyi hissediyorum, birini bu kadar hevesle çalışırken görmek harika bir şey. Demek ki yaptığın işi bu kadar canla başla yapıp bir de gülümseyince dışardan bu kadar güzel gözüküyor :) Bir de nakkaştepe sapağında gazete satan bir çocuk ve çiçek satan yaşlı, bayaa yaşlı bir amca vardır ki Ayşim'le beraber işe gittiğimiz günlerde laf olsun diye gazete ve çiçek almakdan canımız çıkardı. Yok ama ben beraber çalıştığım bir sürü insanda, şu koca çok uluslu firmada "üniversiteli simitçi"deki hevesi ve neşeyi göremedim, o ayrı.. :))

-

2005-09-17T09:52:00.000+03:00

Dün arkadaşlarımla, nerede olduğunu bilmediğim ama az sonra telefon açıp öğreneceğim bir yerde buluşmak için ilerlerken telefonum çekmemeye, şebeke yok yazmaya ve aramamaya başladı. Kalakaldım. Hem yoldayım hem nereye gidecegim hakkında fikrim yok. Sonra Nispetiye'deki Venus pastanesinin önünde durdum, telefonlarını kullanıp kullanamayacağımı sordum, kasada duran kız cep telefonu aranmadığını söyledi ve ben gerçekten ya ömrümün geri kalanında istanbul kazan ben kepce dolaşıp arkadaşlarımı bulmaya çalışıcam ya da eve gidicem gibi yol ayrımındayken, pastaların arkasında duran yaşlı bi amca "al kızım burdan ara" dedi. Aradım, şükürler olsun ki konuşabildim, kapattım ve teşekkür üstüne teşekkür ettim. Amca bana telefonu tekrar uzattı ve dedi ki "şu numarayı sil burdan e mi biri rahatsız eder, başına bişi gelir, benden bilmeyin". Ben "yok olur mu öyle şey, askolsun" fln dememe kalmadan "ısrar ediyorum, hadi sil" dedi. Peki dedim.

Sonra düşündüm, alışkanlıklarında, kültüründe neredeyse yoldan birilerini çevirip evinde ağırlamak olan bir toplumun, skandallarla, sokak ortası rahat rahat sıkılabilen kurşunlarla, yargısız infazlarla, popüler haberlerle, ünlülerin gizli çekilmiş fotograf hatta videolarıyla, herkesin birbirini hergün her kanalda "hazır kamerayı da buldum" diye tükürük saça saça suçlamasıyla, yavaş yavaş paranoyaklaşması çok acıklı degil mi?

Bu sabah tam köprü girişinde 3 kadın bozuk bir arabanın az ilerisinde otostop çektiler, bende durup aldım, onlarla sohbet ede ede geçtik köprüyü ama bi yandan da ne yalan söyliim çantam elimin altında mı? araka koltukda bişilerim var mıydı diye düşünüp durdum. Hepimiz kendimizin sapıklıkla suçlanması veya karşımızdakilerin hırsız olması ihtimaline bence gereğinden fazla alıştırdık kendimizi.

Çocugu yanınızdan geçerken çok sevimli bulup saçını sevdiniz diye utanmasa yüzünüze tükürücek olan, çocuğu sevmemiş de saçına kezzap dökmeye çalışmışsın ve o evladını kurtarmış olan magrur, fedakar ve proaktif bi anneymis gibi sana bakarken, bi yandan cocugun kafasını ovusturan ruh hastası Amerikalı bi komşumuz vardı Çiftehavuzlar'da otururken...Eğer o hale gelirsek vallahi ben ıssız bi adada tek yaşamak üzere buraları terkederim, bilgilerinize...Tek de olmaz. Sevdiğim kim varsa onlarda gelsin, orda yaşar gideriz birbirimize inanarak :))
Neyse en kötü ihtimalde planım bu olsun, aklımda bulunsun :))

m.

Crash ve Kader...

2005-09-15T21:51:00.000+03:00

Cok acaip bisi oldu...

Gecenlerde crash diye bir film izledim. Yoook o eski olan diil, su yenisi Sandra Bullock, Matt Dillon'lı olan (bunu söylemeden anlayan kimseyle tanışamadım henüz). Zaten oldum bittim ben, filmlerin "bi sürü hikaye birbirine geçmiş" olanlarını daha çok severim. Filmin bir yerlerinde (veya filmin benim ağzıma bıraktığı tad bu, tam hatırlayamıyorum) diyor ki "belki de bu kadar büyük bi şehirde, o kadar temassız ve uzak yaşıyoruz ki, şehir kazalara ihtiyaç duyuyor, böylece birbirimize dokunuyoruz". Neyse Atilla Dorsay veya Canim Armut'umun Bilkent'de Tepe Cinemax in onunde dedigi gibi havayla "Şüphesiz son yılların en iyi filmi" gibi açıklamalar yapmayacağım, güçlü ve cesur bi film, bence izleyin ama benim su anki konum bu diil.

Neyse filmin ertesi günü sabah saatlerinde "ee dün naaptın"lar sürerken filmden bi sürü farklı kişiye bahsettim...Aslında kendimle ilgili aklım erdiğinden beri bildiğim en tuhaf sey bu...Ben "etrafimdaki özelliklede sevdiğim insanlarla başımdan geçen iyi veya kotu ama farklı, beni azıcık bile olsa heyecanlandıran neredeyse herşeyi paylaşmak" gibi bi hastalığa sahibim...Bundan kimisi keyif aliyor, Aysimcim gibi bol soru-cevap feci lezzetli sohbetler çıkartıyor veya ella gibi paylaştıkça artıyoruz, doyuyoruz veya paylaşmasak ölücektik hissi yayıyo, kimisi Yiğit gibi erdemli bi cümleyle yorum yapmak icin muhakkak sonuna dek dinliyo, kimisi Kamu gibi "evet mugecim tek cumleyle ozetlemek gerekirse" diye kısa kesmem için yalvarıyo :). Gerci çok anlatanlar bilir, bir an anlatmayı kesip sessizliğe izin verirsen ve karsındaki canının içi biri diilse, insan kendini kalabalıklar ortasinda çırılçıplak kalmış gibi hisseder..."Bravo Muge bayaa şeffafsın, ne var bu kadar anlatıcak, bak herkes nası ketum" diye sessizce kendi kendini azarlar...Mahremiyet mühim duygudur, güzel sohbetlerde kolayca tüketilmemelidir...Neyse uzun lafin kisası yakın geçmişde izlediğim pek hosuma gitmiş ve bol bahsedilmiş filmlerimden biri buydu.

Gecenlerde Henza ve Osman'a gittim.
Orda, sonsuza dek görmem sanarak yaşadığım, aslında ortak paydalarımızın çokluğu sebebiyle ömrümce sıklıkla görüceğimi çok iyi bildiğim, hayatımda onu çok da nereye koyacağımı bilemediğim, arada bir farklı karşılaşmalarla (farklı derken...meselaaa bir sabah, her gün 4 milyon kişinin geçtiği köprüde 07:08 de yanyana arabalarda olmak veya bir pazartesi gecesi 22:00 sularında gym'de karşılaşmak gibi...dünyevi düşüncelerle tesadüf denecek ama azıcık masalsı görmek istersen bu işte kaderin parmağı var dedirtecek cinsten farklı) biraraya geldiğim, mesafeli olucak kadar kızgın olduğum ama çok doğru bulduğum, bu işte bi yanlışlık var dediğim, birini gördüm. Kalabalık sayılırdık, keyifliydi...Henza'yı kesinlikle çok özlemiştim ve Osman maç izlerken kesinlikle akli dengesini yitiriyodu, Haluk'sa formasını oraya öylece yaymış, bunu da uğur ilan etmişdi...Gecenin finalinde, evime doğru ilerlerken hayatımın ilk kazasını yaptım. Kocaman (veya o anda bana dev gibi görünmüştü) bi polis minibüsü arabama çarptı..
Kesinlikle hata bendeydi...Ne kadar olduğunu anlamadığım belki 1 sn belki birkaç dakikalık bir süre, lacivert POLIS yazısına ve parlak farlarına bakakaldım...Çok korktum...Oysa ben "Fazla dik durma kaygılı" tavrım sebebiyle, hayat içinde ya çok korkmam ya da pek belli etmem ama bu kez gerçekten çok korkmuştum...Mucize eseri bana bişey olmadı, ne karşı tarafda ne bende gecenin o saati orda dikilmeye değer bi hasar olmadı...Ben bi nevi şok geçirdim ve ben bu şoku geçirmekle (ilk kazam) meşgulken, şu az önce bahsettiğim zat-ı muhterem tesadüfen orda, arka arabamdaydı, beni sakinleştirdi, polislerle konuştu, herşeyi halletti, kolaylaştırdı, kazayı daha az kötü, benim ona tavrımı daha az sert, yolu daha az uzun hale getirdi...Dört mevzimi aynı anda içince bulundurmayı her dem çok iyi beceren ruhumda bişeyler değişti...Ya diğer şöfor daha hızlı geliyor olsaydı, ya o sırada yanındakine bakıp bişiler söylüyor olsaydı ve önüne bakmasaydı gibi havada uçuşan sevimsiz düşünceleri bahçemden kovaladım ve o gece uzun süredir ilk kez bu kadar ciddiye alarak dua ettim...Sanki uzun süredir yaptığım "bişeyler dilemek"di ve bu kez bundan daha fazlasına ihtiyacım vardı...

Evet belki de bu kadar büyük ve karmaşık bi şehirde, o kadar temassız ve uzak yaşıyorduk ki, ruhlarımız kazalara ihtiyaç duyuyordu, böylece suratlarımıza tokatlar iniyor, buzlarımız eriyor ve herşeyin esasen kocaman, harika tasarlanmış bir masal olduğunu görebiliyorduk...

Ertesi sabah hiç de fena uyanmadım, evden çıkmadan azıcık Damien Rice dinleyerek kendime terapi yaptım. Sonra ofise girince dedim ki "Dün gece nooldu biliyo musunuz?" :)))

m.

Şipşak

2005-09-03T11:07:00.000+03:00

Koskocaman bir camın önunde oturmuş, sonbaharın "ben geldim" demesini şaşkınlıkla izliyorum. Sağanak yağmur, sık gökgürültüsü ve gri bi hava...Aniden şehrin havası değişti...Aniden kafamı pencereye cevirdim ve inanamadım...Üstüme birseyler almalıyım, çok üşüdüm...Yaz resmi olarak bitti...Ve yağmur çok güzel gözüküyor...Kahvemden bi yudum alıyorum ve her şimşek çaktığında, hafifce gülümseyip "Tanrı fotograf çekiyor" diyorum :))

m.

Mırıl Mırıl Düşünceler...

2005-09-02T15:20:00.000+03:00

Dun aksam ofiste, tatilden yeni donmüşlüğümün bedeli olarak deli gibi çalışırken, ella aradi. O ve yeni evli ruhuyla süper bi aksam geçirmek üzere beni, şehrin azıcık dışında, yol boyu denizle flört ederek ilerlenen, evine çağırdı. Eve, ailecek ordalarken gittiğinizde, akbank reklamları bedene gelmiş hissine kapılıyorsunuz. Bahçede koşan mutlu bir köpek, mutfağın camında insana iyi gelen gülüşüyle elif ve o arabama doğru yaklaşırken benim boynuna atladığım bi Mert.
E şimdi Mert'in işgezisi vesilesiyle, biz elifle ikimize de çok iyi gelen akşamlarımızdan birini yaşamasak ölürdük. Kalkdım, gittim, kapı eşiğinde tepeme çıkan beklentilerin köpeği çakiyle sarmaş dolaş oldukdan sonra ikimizde uyuyakalana dek, sohbete boğduk birbirimizi elifle. Sabahsa ikimizinde sabah insanları olmadığımız düşünülürse, birbirimize pek bulaşmadan ama iyi niyet sunan bakışlarımızla (aynen üniversitede ve sonrasında her beraber kaldığımızda yaptığımız gibi, yani sabah sevimsizliğimizle barışarak) yanyana arabalarımızla işlerimize doğru ilerledik. Işte tam o esnalarda, yani trafikde, araba kullanırken şunu hissettim : "Birini bu kadar iyi tanımak harika bir şey". (zaten eğer araba kullanmasam bu kadar çok düşünmeden, gamsız bir insan olucam ben bunu anladım, bu kadar çok düşünülmez ki) Artık kimsenin kimseyi tanımadığı günler...Ve koca kalabalıklarla öylece, birbirini tanımadan yaşayıp gidiyoruz.
Bir sürü insanla konuşup, görüşüyor, tanışmadan dokunup geçiyoruz birbirimizin hayatlarına. Belki bu tip bir yakınlık herşeyden önce "zaman" gerektirdiği ve zaman bu gezegende en hızla tükenmekte olan kaynak zaman olduğu içindir. Internet bağlantımız yavasladığında, restoranda yemeğimiz azıcık geciktiğinde, birisi randevusuna geciktiğinde deliriyoruz. Çünkü zamanımız yok. Eğer o saatler için program "anane ziyareti + kuafor + uzundur görmediğimiz biriyle kısa bir kahve"yse, herhangi bir aksaklık -allah korusun- tüm programı altüst edeceği için çok endişeliyiz. Çünkü zamanımız yok. En yakın arkadaşlarına vakit ayırabiliyorsan harika ama ayıramıyorsan da anlaşılabilir bir sebebin var, çünkü zamanın yok. E tüm bunlar bu hızla akıp giderken aslinda asla gerçek anlamıyla tanışamadan dokunup geçiyoruz birbirimizin hayatlarından. Kuru temizlemede kalanları alıp, spora gitmek lazım, vaktimiz çok kıymetli. Gerçekden tanışdığın birkaç arkadaş pijamalarla geçirdik mesela 30 Ağustos u, gün boyu herkesin keyfi yerindeydi ve tabii aynı şarkının 27. versiyonu "şurayı azıcık bağırarak mı söylesem" soru işaretleri ile yapıldı.
Arkadaşlıklarımızı zamanında edindik, cebimize koyduk, üzerlerine "yangında ilk kurtarılacak" yazdık, yer yer kredi kullanmakda bir sakınca yok. Amaaaa aşki anlamda yukarıdaki sorunun aynısı hatta daha da vahimi sözkonusu...Herkes sürekli birileriyle tanışır halde ve tabii ki ilk tanıştığın anda mümkün olduğunca fikir sahibi olmakda fayda var. Çünkü yine bildiğimiz gibi çok acelemiz var...Tanışmakdan anladığımız -eğer ilgimizi çekebilmişse- nası giyindiği, ne dinlediği, ne iş yaptiği, nerde oturduğu ile sınırlı. Hal boyle oluncada o sana kendi dünyasında bir gezinti yaptıramadan veya sen ona hikayelerini anlatamadan yanyana geçip gidiyorsunuz...Sonra dopdolu hayatının, gezmelerin tozmaların arasında, her bekar/yalnız arkadaşınız, ağız birliği yapmış gibi muhakkak şöyle diyor:"herşey iyi hoşda şöyle tatlı bi sevgilim olsa". Valla olamaz, olsa da süremez çünkü malumunuz ne tanışmaya, ne tanımadıklarımıza ayıracak zamanımız yok, çok acelemiz var.

Yine de "belki de herşeyin bir sebebi ve sırası vardır" diyerek, kaderi kızdırmamaya özen göstermekde fayda var. Ben zaten sadece aklımdan geçeni söyleyecektim: Birini iyi tanımak harika bir şey.

m.

Sehre Donus...

2005-08-28T13:36:00.000+03:00

Tatil bittiiiiii...Bi haftalik Bodrum sonrasi, eve donulur, yolu 3 saate yakin uzatmis olan yol alısverisleri dolaba yerlestirilir, guzel bi sarap acilir, meraklısına "ben geldim" mesajlari atilir, aynayla karsilastikca "yok yok valla guzel bronzlastim" denir, evde bi asagı bi yukarı yurunerek eve hızla alışılır, guzel bi dus alinir, mailler kontrol edilir, sarap keyifle yudumlanirken, kamera bilgisayara baglanir, fotograflar (623 adet, galiba gercekten fotografla kafayi bozmus biri oldugum bilgisi ve gercegiyle yasamaliyim) tek tek incelenir, "okumicam cok populer diye inatlasiyodum kendi kendime ama cok da surukleyiciymis, e biraz daha okuyim bari"diye diye Da Vinci Code esliginde uykuya dalinir...

Feribotlu, radar kaygılı, gülmekden ve cıvıklıkdan ölmeli, benim bildigim kestirmeler sayesinde bazen biraz kaybolmalı, bol su şakalı, salıncakda uyuyakalmalı, tatil havasina girip tanıdık tanımadık herkesle sohbet
etmeyi gorev edinmisli, körfezli adamikli, sandoz shotlarla bayılmalı, tekne turlu, arabayi hortumlarla
yıkamalı, sabah denizini kacirmasak geyikli ama bi kez bile sabah denize girememeli, yildiz seyrine yatip kayan yildiz göremedikce isyankar olup pes etmeli, yol kenari alisverislerinde yenecek icilecek veya böle durucak hicbirseyi atlamadan hepsini satin almali, "pöööfff valizi kim yerlestirecek"li bir Bodrum tatilimizin daha sonuna geldik...Bence Bodrum arkamızdan hazımlı bir sesle der ki "Bu senede yuzlerce baska destinayon dusunup, 567 tane baska plan yapip sonunda yine bizi tercih ettiginiz icin tesekkur ederiz."

Unutma, Fidye Beklentisi, Cekirdek vs

2005-08-19T09:43:00.000+03:00

Basak Seker, oglene dogru tatli tatli uyanip, keyif icinde kahvaltini yapmadan once msn ine bakmak ve muzigi acmak amaciyla bilgisayarini acmissindir sen simdi...Bu post, msn mailin, yahoo'n, yonja'n derken son gunlerde internet rutinine eklemis oldugun bu leziz bloga baktigin an gormen icin yazilmistir...

Bu lafim sana, cem'e ve eren'e "fotograf makinami veriiiiiiiiiiiiiiiiiinnnn"
:..(
Hayatta benim yapmicagim bisi, nasi unuttum ya sizde...en son erenin, senin ve benim ayaklarimizi cekiyodum...sonra bayilmisim acaba sarabima bisi mi attiniz? :))

Bu arada o gunu hatırlamışken insaniyet namına bir uyarı yapıcam, sakın sakın ha siz siz olun "elephant" i seğretmeyin (ama cem'le eren in yeni evine, icinde Basak Seker varken kesin gidin, super eglenceli)...Hmm ne diyodum elephant..."Cannes'da odul almis, hmm kesin bunda bisi vardir" fln demeyin..Azapla karisik bosa harcanmis bi 95 dk..Cem'in kalbi fln sıkışıyodu ki, "eren nasıl" diye baktıgımda cekirdekleri normal insanların yaptığı gibi isaret ve basparmagı ile tutup çıtlamadığını, agzına atıp sona ayırdıgını farkettim. "Peki bunun zerre kadar bi onemi var mi Mugecim?" derseniz, sanirim yok.

Bak yine konudan saptım, Fotograf Makinam icin ne istiyosaniz vermeye raziyim, telefonunuzu bekliyorum :))

m.

Ara'dan 77 Yıl Geçti...

2005-08-17T00:57:00.000+03:00

18:00 de fırlayıp çıktım ofisten, koşarak ve de uçarak Beyoglu'na, fotografevine...Ara Guler'in 77. yasgunu icin 77 siyah beyaz resminden olusan serginin acilisina...Tum resimlere ilk kez goruyomusum gibi baktim, harikaydi...en sevdiklerime (ayrilik-solda- ve beyoglu1960-sagda-)
biraz torpil gectim ve caydirici sicaga/havasizliga ragmen onlara daha da uzun baktim...

Bir ara katlararası, aralık bir kapıdan bir baktim, Ara Guler oturuyor. Yüzündeki o muthis yorgun ve yaratıcı cizgileriyle koskocaman bir kalabalıkla sohbetteydi..."çoook hikayem ve dolu masalım var ama nah anlatırım" der gibi bakıyordu :)) Bayıldım... "Huysuz ve tatli" oluşu 3 adim otesindeyken yemin edilebilecek kadar net hissediliyordu bence...Hani meshur sarkiyi ona terzi usulu bastan giydiresi geliyordu insanin..
Tanismak icin daha sakin bir ana ihtiyacimiz vardi, hic bulasmadim...
Cikarken ziyaretci defterine de yazdim "Ilham kaynagimsiniz, iyi ki dogdunuz"...

m.

Bazen Trombosit Kriptonit'dir...

2005-08-16T15:24:00.000+03:00

Tum superkahramanlar arasında oldum bittim spiderman'e bayilirim...
Aslında ben galiba en cok Peter Parker'a bayılırım, o spiderman oldugundaysa olgun bi sekilde sevmeye devam ederim onu..son yillarda vicik vicik popüler olmus olan bu zat-i muhteremi, cizgi filmlerinden takip etmeyi ve bu konuyu az dillendirmeyi tercih ediyorum...

Esas konumuz su ki superkahraman olmak icin muthis bir firsati, blog kardesliginden gelen bir maille duymadiysaniz eger, buyrun benden duyun...Kana ihtiyac var...Geyik olmadigi tecrube edilmis...Tecrube ise burada yazilmis...Ali Isıngor'u tanimam ama benim nezlimde bayaa Clark Kent su an :))

Bi goz atin lutfen...

m.

p.s.

2005-08-15T10:03:00.000+03:00

Bu arada su son post da söz ettiğim corporate bunalışları, ünlü türk düşünürü ella geçen hafta masaya yatırmısdı. Yazıya bakınız, çığlıkları duyunuz :))

m.

tatil'e 5 kala

2005-08-15T09:48:00.000+03:00

Tatil icin geri sayım başladı, bu sabah gozumu bunu dusunerek açtım :))
Senenin geneli boyunca, gunun buyuk bir kısmı, takım elbiseler, e-mailler, kahve molaları, uzun çalışma saatleri, her köşesine not alınmış ajandalar, randevular, yemekler, samimiyetsiz konuşmalar-iş arkadaşlarıyla-, samimiyetsiz konuşmalar-müşterilerle-, sabahın en erken saatine kurulmuş telefon alarmları, kuru temizlemeden alınması hep unutulan kıyafetler vs vs. ile geçerken, birkac gun sonra (tam 5 bucuk) hindiztancevizi kokulu güneş kremleri, parmakarası terlik, kitap, hamak, sohbet, uyku dolu bi tatile, son gaz gidilir, radarsız bir seyahat umidedilir, feribotta hemen arabadan inilip çay içilir, susurlukda tost yenir.
Bu gazla biter bu hafta..Biter di mi?

m.

Tam bir online diary veya Weekly Report

2005-08-13T13:07:00.000+03:00

Ptesi:Cok sendromlu bi haftabasiydi...Allahdan ciksta Bebek'de ufacik deniz kenari, balkonu olan ve o balkona ufacikda masa koymus, harika pastalari olan (sonradan ogrendigime gore divan'in eski chef'ini almislar) bir yerde cilekli pandispanyali sohbete gidildi...Yuzde tebessumle ayrilindi...Saatler fln kaybedildi ama sukurler olsun ki geri bulundu :))
Ardindan moda deniz klubune ugradim, acık hava sinemasi icin tarafima alinmis bir bileti reddedip, iskelede keyfi tercih ettim..

Sali:
sonraki gun, is cıkışı "eyvah yas otuzbes" diye "fransiz ama komik" olabilme mucizesini ilk kez gordugum bir filme 3 kız gidip, salonda tek olmaya, ardindan da yemege adanmisdi..

Cars:
Gece yarisina dek calistim...bu arada cok acıklı bi dialog sonraında eski bi konuyu da aynı gece kapattık, duygusal travmalar ama muthis bi huzur eşliğinde uykuya daldım. Chip donmeli artik, hem bu kadar mavi yolculuk cok fazla...

Per:
O aksamı sevecegimi daha davetiyesinden anlamistim. Burcu'nun çok küçük tanıttığı ama ideal ölçülerde olduğuna karar verdiğimiz evine gidip, çin yemeği,dvd (american history x....edward norton in baklavalarini :)) sayarken nesli nin kafasi ne kadar karisir?...yan resimdeki vicdansiz wizard, benim tavan yapmis sigara ataklarima ragmen acımasız bi kararlılıkla bana hayır diip, nasilda sigara icer :)), siyah üzümün çekirdeği çok faydalıdır, bazı akşamlar sıklıkla tekrarlanmalıdır).

Cuma:
Is cıkısı bi yemeğe dogru ilerlerken lastigim patladı! içimde garip bir tuşa basan bir konu şu araba bozulmaları ve bunu çok iyi bilen yiit, içine dogmus gibi tam o saniyede arayip, durumu da ogrenince hem "sahte" buldugu bazi arkadaslarima satasip hem durumla dalga gecerek acimi hafifletmeye calışsa da nafile! Olaya çok kızıp, gıcık olup, inadimdan lastiği yaptırmadım..Birazdan gidince buyuk ihtimalle yere oturmuş olan arabamla karsilasicaz...
Tum bunlar olurken Palma D'ora da yemekden eksik kalmamam da takdire şayan...
Canoo'yla yururken muhim konusma yapıldı, ben sakinliğimi korudum, o biraz dalgalanıp durulmuş olabilir...
Sonra eeeev, sonaa uykuuu..

m.

Ogle Yemegi Dedigin...

2005-08-10T10:21:00.000+03:00

Ogle yemegi dedigin böle rengarenk oluuuurrr, oncesinde ortakoy pazarindan buyuk ihtimalle hic takilmayacak incik, boncuk, takilar satin aliniiiirrrr. "imaj", "en tarz benim" "yo yooo benim" yarismasinin duzenlenmesinin biraz sevimsiz oldugunu farketsende, deniz kenarinda ve rahaaaat döşenmiş, son derece in! bir yerlere gidilir. Bol fotograf cekilir, es dost sohbet edilir, "bence sen sanat oku" diye tavsiyeler alinir -trafikde bunaldigin an da dusunulmek uzere rafa kaldirilir-, ask acisi o saatlerde sadece ellerine bakinca bile hissedilen birine moral, akil ve destek verilir, gerci "kel ve merhem" hali her durumda gecerlidir.

Ne olursa olsun Cumartesi oglenleri ışıltılı ve umutludur, Istanbul'da olmak sa cok hosdur.

m.

135

2005-08-06T10:29:00.000+03:00

Cep telefonumun sarji bittigi icin ve ze dun aksam evde kalmadigi icin ve genelde ctesileri de calistigim icin ve harika esen odamda beni biraksalar buyuk ihtimalle oglene dek uyuyabilecegim icin dun gece 135 i aradim uyumadan...

Sabah calan telefona uyandim. Antipatik sesli, TRT diksiyonlu birileri bana hem "ben ve benim donuk sesimden baska seni uyandiricak kimse yok" dedi hem de "kalk artik" dedi..

135 depresif bir servis, kimselere onermiyorum...

m.

Uykudan Once...

2005-08-05T01:21:00.000+03:00

Uykudan once karamelli cay icmeye geldi bize Omer...Onlar ze'yle mutfakda cay yapiyorlar, ben yeni aldigim kitaplari actim, kurcalamaya basladim...Uykudan once iki satır farz dedim...Bi yandan da, Duman yeni album yapmis, neye benziyomus bakalim...

Bugun harika bi yere gittik biz wizard of oz'la :))) Robinson Crusoe...Beni oraya birakin, kapilari ustumden kitleyin, "sonsuza dek mutlu yasadilar"daki "mutlu" ben olayimm...Icerideki herseyi almak istiyorum...almasamda her rafa yarim saat ayirmak istiyorum...Harika bi yer...Hayır duzeltiyorum, harikalar diyari....Karizma kaygili kasiyerden pespese aldigim once kitaplar, sonra zar zor edilmis bir "iyi gunler"den sonra beyogluna vurduk kendimizi..
Kokorecli, Ara Kafeli, "cilekli limonata"li, bol planli (planlarin yer yer hayale kaydigi sonra ivedilikle toparlanildigi), bol gulmeli saatlerdi...

Duman'in Seni Kendime Sakladim super sarki olmus...Faitless Why Go ise siddetle tavsiye edilir...Why Go ya kafa takilir, lyrics bulunur, bi kez de boyle dinlenir...Birazdan es dost, karamelli cayla sohbet edilir, sonra gusssseeellceeee uyunuuuurrr....

m.

Tilsim

2005-08-04T13:51:00.000+03:00

Tek boynuzlu at, benim "inanmayi en sevdigim varolmama ihtimali yuksek sey":).
Bugune dek baktigim tum resimleri icindeyse galiba en cok yandakine bayiliyorum.
Onlarla ilgili bir suru baska inanc ve yazi ve arastirma ve dusunce var...Bazilari dinazorlar gibi yasayip sonradan nesilleri tukenmis hayvanlar olduguna, bazilariysa hala varoluduklarina ama kimseye gozukmeyecek kadar esrarengiz olduklarina inaniyor. Kuyruklarindan alinmis tek bir tuyle buyucu asasi yapilmasi veya boynuzlarini dokunduklari sulara renk vermeleri fazla masalsi olsada, bence Tek Boynuzlu Atlar
varlar ve olağanüstü sihirliler, guclu ve tılsımlılar...Onlara sadece yeterince dogru yaklasanlar dokunabiliyorlar.
Uzun yillar once bir gece ruyamda evdeki tum camlarin acik oldugunu ve cok usudugumu gorurken, camdan tuhaf sesler geliyor. yine ruyamda, guya cama dogru yuruyup, perdeyi aralar aralamaz o sesin bi atin boynuzuyla cama dokunmasindan ciktigini gorup, zaten kocaman olan gozlerimi, daha da koccaman acip ona dogru uzaniyorum...Sonra, coook kalabalik olduguna inandigim bilincaltim bu ca-anim ruyayi sacma bi panayira cevirmisdi ama olsun :)) bu kadari bile yeterdi...Bence bu bi isaretti :))
Tabii ki tum bunlari su an yaziyor olmamin, benim kendi tuhafliklarimla ilgili olma ihtimali de son derece yuksek :) Mesela bugunlerde bir "mucize" olmasini bekliyorum...Bekliyorum derken umudetmeyi kastetmiyorum, gayet bekliyorum...Ogle yemeginden donerken Burcu ve Nesli ye donup diyorum ki "bakin gercekten bu aralar benim hayatimda bir mucize olucak", onlarda benim hayatima dahil olmalarini saglayan "tuhafliklara inanmaya karsi duyduklari yatkinlik" sebebiyle "hadi bakalim" diyorlar. "oof ne mucizesi canim" demiyolar.."amaan nerden cikariyosun bunlari da" demiyorlar :)) Yemekden ofise donerken boyle oyunlar oynuyoruz beraberce...
Neyse efendim uzun lafin kisasi, baslarken soylemis oldugum gibi, sol ustte gordugunuz o tilsimli resmin varolmama ihtimali yuksek ama ben inanmayi seviyorum :)

m.

Anahabere Meze

2005-08-02T17:27:00.000+03:00

Bazi insanlarin vucudundaki enerji sebebiyle dokundugu elektronigi bozdugunu hepimiz duymusuzdur...
Bu insanlar asansore binemez, mutfak robotu, ne biliiim cep telefonu kullanamaz...
Iste o insanlarla bu esyalar arasindaki iliski, ben ve benim ilgimi cektigi an itibariyla, ilgimi ceken adam icin gecerli...son derece normal ve kibar olan bu kisiyi bendeniz, dokundugum anda elektronikler gibi "bozuyorum"...Yani neymis efendim, son derece normal ve huzurlu iliskilerin normal adamlarini kafasi karisik, ne istedigi belirsizlere cevirebiliyorum...Uzun lafin kisasi, iki olasi sonuc var...

Ya haber programlarinda cikmaliyim (sonucta bi elektronik aleti bozmak nedir ki bi insanin dengelerini bozabilmenin yaninda :) di mi efem)
Ya da simyaci oldum ben..."guzel bir hikaye olasiligini" alip kolayca "hayalkirikligi"na cevirebiliyorum...

Neyse, cok bile yazdim, susuyorum ben..

m.

poooff

2005-08-02T13:55:00.000+03:00

Belim tutuldu...
Havuz basinda uyku ve sezlongdan kalkamama :(
Bugun evden cikamamamin 5. gunu! -ki normalde bir tam gun bile benim icin hic de fena degil-...

Dvd(sex and the city bastan bastan bi segredildi, sonaa madagasgar -i like to move it movieclip i 78 kez izlenmek uzere-, phonebooth, sideways), kitap(paul auster ve harry potter arasi gidip gelisler :) ), ziyaretci akini, sevgi seli, simarmanin son demi, hareketsizlikden intiharin esigi, sigaraya baslamaya karsi muthis bir sempati, "saglik ne muhim seymis" geyigine duyulan korkunc yatkinlik, buyuk ihtimalle 13 kiloyu fln bikac gunde alma.. pooooooooffff...

m.

Dogumgunuuuuu

2005-07-31T21:31:00.000+03:00

Dogumgunumdu :)
Tekne ayarlamis aysim, herkesleri de cagirmis :) Gun boyu da bir suru pasta kesip, mum ufledim ve dilek diledim :)) yandaki, henzanin yaptirdigi, teknede kestigimiz..cok komikti tipi...
geride biraktigim yasima bakiyorum..bir suru sey olmus, bir suru hatirlanacak konu, bir suru muhim hikaye sigmis...demek ki bosu bosuna gecmemis..

Simdiyse yeni yasim geldi.. Bir suru sey var yapmak istedigim ve de bir suru dilegim ve de yapmaya baslayacaklarim ve de yapmayi sonsuza dek kesmem gerekenler :)))

Bu guzel bir yas olucak..icimde oyle bir his var :))

m.

Dolce Vita

2005-07-26T09:51:00.000+03:00

Haftasonu ustuste barbekuye -bildigimiz mangal- verdik kendimizi..

Ctesi gecesi elif ve mert'deki durumumuzu ozetlersek:
bahce, keyif, "inanamiyoruz gercekten evliler", "yiit hala olmadi mi, cok aciiiizzz", beklentilerin kopegi caki, uzuuuuun uzun sohbet.. gecenin finalinde asap bozucu bi korku filmi...Sanki tatilden doner gibi, uzun yol esliginde evlere donus :))

Pazar gunuyse osman-henza (insan tekken davet vermez mi yoksa bu iki ornek tesadufen pespese mi geldi..hmm ben cagiriyim yakin bi zamanda da herkesi..muge ve bilmem kim die diil de muge :)) die)..neyse osman ve henza'daysa muthis gunes, havuz, gerekli gereksiz mumkun olan tum sporlar, cimlere yayilma, tabii ki beklentilerin kopegi caki, tabii ki uzuuuuun uzun sohbet, aksam barbeku, geceyse harika manzara ve osman'in envai cesit shotlari...

Haftasonundan cikan sonuclar:

+ ben gercekten cim seviyorum, cimenlik fln seviyorum...
+ "tavuk isteyeeeeen?" "ben et istiyorum" dialogumuzdan anlasilacagi gibi tavuk
asla et diil :))
+ elifin cigerleri en pembe...
+ henza hala guneslenirken konusmuyor...
+ havuzun kenarina kafami carptim, hem sisti hem cok aciyo...
+ beklentilerin kopegi caki cok uslu bi cocuk, kimseyi bunaltmadi..
+ bi ara hava 500 dereceydi ama pek bronzlasmadik...haluk un yuzu ve
ipek in omuzlari haric..
+ bazi insanlara "harika sarilmak" diye tanrisal bir ozellik verilmis...
+ super bir haftasonuydu :)

m.

The Marmara Pera, Vira Vira ve babanin tepesinden inenememe :)

2005-07-22T11:34:00.000+03:00

Babam kalabalik bir misafir grubuyla ciktigi Turkiye turunun Istanbul ayagi sebebiyle, iki gun icin bile olsa sehirde ve cok yakinimizda.

Ben isten, ze stajdan cıkınca hemen The marmara pera'nin yollarina dustuk. Hem otelci hem misafir gozuyle inceledim oteli, harika olmus...cok hosuma giden detaylar var, mesela resepsiyonun arkasinda otelin sahibinin kizinin eglenceli bir sapka kolleksiyonu var.
Burayı yikik dokuk Mercure Otel halinden devralip su anki seklini veren mimar Mahmut Anlar, bence tasarımdı, "feci cool olmaliyim"di diye kaygilanmamis ve rahat edilesi bir ortam yaratmis, cokda iyi etmis bence...Otelin icinde Cafe Marmara ve -klasik- bambu sandalyeleri var. Pera nin eski kahvelerinde en sik gorulen bu sandalyeleri, yepyeni ve havali koltuklara tercih ettiklerinden bahsediyor orada karsilastigimiz bir arkadasimiz...Guzel bir pastane-acilar icindeyim, cunku tabii ki dietteyim-, lobinin bir ustunde genc ve yaratici birkac sanatcinin beraber eglendigi bir sergi, eski calistigim otelden buraya transfer olmus bir bell boy -gurbette karsilasmiscasina sevincli sohbetimiz gorulmeye degerdi-, babasinin boynuna atlayip bir sure orada asili kalan bir muge, misafir grubunun "metin bey'in taskin kizi" dercesine bakislari uzerine kendime gelis ve ze'cigim kadar zarif olmayaya calisis..bunlar kisa sureli the marmara pera maceramdan aklımda kalanlar...

sonra arnavutkoy vira vira...muthis keyifli bir balik sefasi ve harika servis...yemek boyu turistik konusmalarin birine baslayip birini bitiren bizler, misafirlere turkiyeyi, istanbul'u, bogaz'i, yemekleri ve birkac saate sigabilecek herseyi anlatirken, mest olmalarina bakip daha da mest olduk...tabii ki sigara icenler bunalmadan sigara biraktiracak bir mucize olmasi umidiyle kolumdaki banti sordular, ben ingilizce "anamdan emdigim sut burnumdan geldi" ne kadar anlatilirsa o kadar anlatmaya calistim..yemek sonrasi hepberaber bebek'e kadar yuruyus...ne kadar ozlemisiz baba kiz sarmas dolas yurumeyi uzun uzun...allahdan haftasonuna dek burdalar...Cok mutlu bir aksamdi...Dusunsenize bi tane bile sevimsiz anisi olmamis nadir aksamlardan biri...Ze yle gule oynaya donduk eve...

m.

2005-07-20T18:35:00.000+03:00

To smoke or not to smoke

Sigara ve muge iliskisini ozetlememiz gerekirse:

Uyandim hemen bi sigaraaaa..is icin yola cıkmadan guzel bi kahve koymali termosa, kopruyu gecene dek min 3 sigara, biraz calis bi mola sigara...Bunaldim sigara, sevindim sigara, uzuldum sigara, acim sigara, tokum sigara, ickiyle sigara, diet colayla sigara...guneslenirken sigara..uyumadan once son bi sigara...

Sonra "birakmali aslinda" gibi hisler dusunceler... sigara icsem mi yoksa saclarim mis mi koksa? Yemekden sonra sigara icmiceksem yasamamin anlami yok ama icersem olucem zaten.. E bu kadar insan iciyo ve guzel guzel yasayip gidiyo..aslinda bi o kadari da nallari dikio.. Pooff..

"ya simdi ya hic..elifin dugununden sonra demistin" diye diye kendi kendime ettigim eziyetlerin sonunda 10 gun once biraktim! Simdi sol kolumda novartis'in o leziz nikotin bandi..aklimda kisa kirmizi marlboro..en yakin arkadasimla kus gibiyim... Ilk hafta bu bantin 1 nosu kullaniliyormus, o cok agir bisi, takinca kolun uyusuyo, off cok tatsiz..simdi no 2 deyiz efendim...pazar sabahi aysimin balkonunda kahvaltida veya gectigimiz sali basak seker in sevgilisi cem in dogumgunu icin gittigimiz teknede yemek konspetli kutlamada veya cuma elifle mert in yeni evinde elifin actigi ilk sofrada veya kalbimi kirmis birinden dun aniden mesajlar geldiginde veya herhangi bir gun trafikde icmediysem, artik icmem heralde di mi??

azicik daha vuriim su bantin ustune, belki aktive olur! bi b.ka yaradigi yok..

m.

:)

2005-07-20T16:49:00.000+03:00

ben aklima ne geliyosa buraya yazsam... :)
boylece defter kenarı, akil kosesi, ev kahvesi, is molasi, ogle arasi, gece gezmesi, trafik geyigi diye ucusanlardan en azindan birkacini karalamis olsammmm...
hersey super rahat olsa, edebi kaygilardan ve buyuk fikirlerden uzak,
rahaaaaaaaattt rahat yazsak...

sona donup baksak..."vay be" desek neler olmus :))

hmmm hic fena fikir diil...:)

m.